Ik deed vier jaar lang alsof ik Grieks was en kwam er mee weg.

August 20, 2017 in Personal

Laat ik beginnen met zeggen dat dit blog een onwijs misleidende titel heeft. Het volgende stuk gaat niet spannend zijn en gaat ook niets te maken hebben met autoriteiten, illegalen of wat voor identiteitscrisis dan ook. Dit blog gaat over mijn carrière als serveerster en hoe het deze week alweer de laatste keer was dat ik mensen er op moest attenderen dat de spiesjes van de souvlaki warm zijn (“De spiesjes zijn heet en eet smakelijk“).

Er mag best gezegd worden dat ik in mijn vier jaar in de horeca meer heb geleerd dan iemand leert tijdens de gemiddelde Bachelor opleiding (en als student weet ik best waar ik over praat). Niet alleen is de horecasector erg vatbaar voor ongeschoold en onbetrouwbaar personeel waardoor ik tegenwoordig alles weet over contracten, uitkeringen en het niet hebben van een CAO, ook mijn mensenkennis is vermiljoenvoudigd. Wie had er ooit gedacht dat ik de hele menukaart uit zou leggen zodat meneer en mevrouw van tafel elf zich aan hun veganistische dieet konden houden… om ze vervolgens een pita met tzatziki te serveren want “yoghurt is niet zo erg”?

Van een aantal Onassis-momenten betwijfel ik of ik ze ooit nog ga vergeten. Zo dans ik tegenwoordig moeiteloos de Sirtaki, zong ik foutloos mee met alle Griekse muziek (om vervolgens te horen dat de vertaling van de tekst “fuck you” is) en maakte ik er een sport van om gasten te doen geloven dat ik ook daadwerkelijk Griekse was en de taal machtig was. Het zal je nog verbazen hoeveel mensen mij over de jaren hebben gevraagd of ik Griekse was, mijn antwoord bleef altijd: Ik ben Cypriotisch. Hier had ik over nagedacht: in ons restaurant kwamen regelmatig echte Griekenland kenners maar van Cyprus weet men over het algemeen niets. Dit bespaarde mij geografische uitleg en verklaarde uiteraard mijn vreemde accent.

Naast grappige anekdotes zijn er in de horeca ook veel irritatie momenten. Je werkt toch met mensen. Super dat jij een tandenstoker wilt gebruiken maar moet je die nou zo open en bloot op tafel laten liggen zodat ik met mijn blote handen jouw gyros-resten-op-een-stokje moet oppakken? Ook zien veel mensen de drukte in een restaurant, maar ze worden geïrriteerd als het op een zaterdag allemaal niet net zo snel gaat als op een dinsdag. Een ander vindt weer dat het eten te snel wordt geserveerd en heeft het idee dat we ze zo snel mogelijk naar huis willen hebben. Ze snappen dan niet dat wij hun tafel nog ‘even snel’ voor een tafel van 20 man hebben doorgegeven, omdat ze anders echt lang zouden moeten wachten. Als bedienend personeel hoop je altijd alles precies goed te doen voor jouw tafels (of tenminste ik dan) maar op sommige situaties heb je geen invloed.

Maar ik moet zeggen dat ik ook echt ontzettend veel heb genoten. Bij Onassis hadden we thema avonden met dansers en live muziek, we hadden een leuk team en ik had twee ontzettend hardwerkende bazen die me hebben geleerd dat ik uiteindelijk beter iets kan doen wat ik leuk vind (“is dit je échte baan?” aldus mevrouw van tafel 23). En ik vond het zo leuk, daar hebben de duizenden gasten die ik in de laatste jaren heb mogen voorzien van lekkere hapjes en drankjes wel voor gezorgd. Dankjewel!!!

What’s next…

Morgen vertrek ik naar Parijs om daar mijn scriptie te schrijven voor de Bachelor opleiding International Business and Languages. Omdat deze opleiding veelal is gericht op het ondernemerschap zag ik bij Onassis veel dingen die ik in mijn opleiding kon gebruiken (vooral administratief). Ik ben ook echt wel iemand voor de administratie en zou uiteindelijk misschien wel richting boekhouden willen gaan. Maar ja, is dat waar ik hoor? Aan het begin van de avond zei ik altijd tegen de barman: Ik ga het veld in. En misschien past dat ook wel beter en hoor ik helemaal niet op de bank. De tijd zal het leren…

 

Share This Post

No Comments

Leave a Reply

Back to top